Roosevelt / East Coast

Seria zdarzeń, po której Pentagon zbudował współczesny system raportowania

NierozstrzygniętyWojskowyRadarObserwacjaIR / FLIRWielu świadków

Data2014–2015 (seria)

MiejsceStrefy ćwiczeń nad Atlantykiem, od Wirginii po Florydę

PaństwoStany Zjednoczone

ŚwiadkowieWielu pilotów Marynarki Wojennej z eskadr wschodniego wybrzeża

Czas trwaniaseria zdarzeń przez wiele miesięcy

Współrzędne36.60° N · 74.50° W

Po modernizacji radarów AESA piloci Marynarki Wojennej zaczęli regularnie rejestrować obiekty w strefach treningowych nad Atlantykiem — w niektórych relacjach niemal codziennie. Seria doprowadziła do zmiany procedur zgłaszania i, pośrednio, do powstania AARO.

Oficjalne stanowisko

Marynarka Wojenna wprowadziła formalne procedury raportowania UAP. Zdarzenia pozostają w większości niezidentyfikowane.

Hipotezy alternatywne

Systemy bezzałogowe (własne lub obce) operujące w strefach ćwiczeń.
Balony i obiekty dryfujące — część przypadków została później tak zidentyfikowana.
Artefakty nowego, znacznie czulszego radaru AESA, wcześniej niewidoczne dla starszego sprzętu.

Najważniejsza obserwacja o tej serii

Wzrost liczby zgłoszeń zbiegł się w czasie z modernizacją radarów do standardu AESA.

To jest korelacja, którą trzeba postawić uczciwie i w obie strony:

Interpretacja A: lepszy sensor zaczął wykrywać coś, co było tam wcześniej, ale było niewidoczne.

Interpretacja B: lepszy sensor zaczął generować nowe rodzaje artefaktów i wykrywać obiekty prozaiczne, które wcześniej nie przekraczały progu detekcji.

Obie interpretacje przewidują dokładnie to samo: nagły wzrost liczby zgłoszeń po modernizacji. Danych publicznych nie wystarcza, by je rozdzielić.

Znaczenie instytucjonalne

Ta seria, a nie Nimitz, jest właściwym początkiem współczesnej polityki USA wobec UAP. To z niej wynikły procedury raportowania, potem raport ODNI z 2021 r., a ostatecznie powołanie AARO.

← Wszystkie akta