Fala nad Waszyngtonem

Co zawierają teczki

Żadna jednostka Project Blue Book w katalogu National Archives nie nosi tytułu dotyczącego Waszyngtonu w lipcu 1952 r. Większość papierów leży w jednostce z 320 obrazami, którą katalog tytułuje „SAN FRANCISCO CALIF, [ILLEGIBLE] 1952” (NAID 28945857). Katalog nie ma jej transkrypcji, więc każdy cytat z niej na tej stronie to nasz odczyt obrazów. Zawiera między innymi:

• pięć kart adiabatycznych Weather Bureau (obrazy 40–44), których dat nie odczytaliśmy; klatek 1119–1158 rolki brakuje między obrazami 44 i 45;
• depeszę Headquarters USAF z 20 lipca o zgłoszeniu Harry’ego G. Barnesa, starszego kontrolera na lotnisku Washington National (obraz 47), i depeszę z Andrews AFB (obraz 48);
• analizę mjr. Johna E. Libberta, szefa sekcji elektroniki, z 29 sierpnia 1952 r. (obrazy 51 i 61–62);
• oświadczenia spisane w Andrews AFB 20 lipca (obrazy 66–74) i raport wywiadowczy z Andrews o tej nocy (obraz 118);
• notatkę Washington Center z Civil Aeronautics Administration z raportem jego starszego kontrolera o nocy 19/20 lipca (obrazy 83–85);
• raport 52-1 Headquarters Command (obrazy 150 i 152; inny maszynopis części II to obraz 98);
• raport Tenth Air Force o kpt. Caseyu Piermanie z Capital Airlines (obrazy 137–138);
• raport o nocy 26/27 lipca, częściowo z obserwacji mjr. Fourneta i por. Holcomba (obrazy 127–130);
• raport wywiadowczy z Andrews o 26 lipca (obraz 198) i dziennik centrum z tej nocy (obrazy 261–263);
• niedatowane podsumowanie, które wymienia Foreign Technology Division (obraz 120), kartę obiegową z 1960 r. (obraz 63) i dwie odpowiedzi na listy od obywateli, jedną z 1 września 1961 r., drugą na list z listopada 1961 r. (obrazy 87, 77–78).

Następna jednostka, którą katalog tytułuje „[BLANK], [BLANK]” (NAID 28946178), zawiera własną relację Barnesa w wycinku prasowym (obrazy 21–22). Indeks obserwacji Blue Book to NAID 28921348 (obrazy 63, 66–67), a protokół konferencji prasowej z 29 lipca leży w aktach administracyjnych Blue Book jako „Press Conference - Gen. Sanford [sic] 1952” (NAID 461459117). Poza lotnictwem są dwie notatki FBI z 29 lipca 1952 r., notatka Departamentu Stanu z 28 lipca i teczka CIA o panelu naukowym ze stycznia 1953 r.

19/20 lipca

Starszy kontroler CAA napisał następnego dnia (obraz 84):

„At 2340E (19th) Controller Nugent called my attention to several targets observed on the VC-2 scope. Eight of them were counted and, although an occasional strong return was noted, most of the targets would be classified as fair to weak. After we had checked carefully on the movement (about 100 to 130mph) and confirmed our findings with what the Tower saw on the ASR, I called MFS and reported it. This was about midnight EST.”

Czyli: o 2340E (19 lipca) kontroler Nugent zwrócił moją uwagę na kilka celów na ekranie VC-2. Policzyliśmy osiem; choć od czasu do czasu pojawiało się silne echo, większość celów można było określić jako średnie albo słabe. Gdy starannie sprawdziliśmy ich ruch (około 100 do 130 mil na godzinę) i potwierdziliśmy nasze ustalenia tym, co wieża widziała na ASR, zadzwoniłem do MFS i to zgłosiłem. Było to około północy EST.

Technicy centrum sprawdzili sprzęt „and advised that it was functioning satisfactorily” (i oznajmili, że działa zadowalająco; obraz 84). Potem przyszły zgłoszenia pilotów:

„As time wore on, pilot reports were received - P807 saw 7 of the objects between Washington and Martinsburg variously described as lights that moved very rapidly, up and down and horizontally as well as hovering in one position and SP610 saw one come in with him from around Herndon and follow him to within 4 miles of touch-down. This was substantiated by Tower and Center radar.” (obraz 84)

Czyli: z czasem nadeszły zgłoszenia pilotów. P807 widział między Waszyngtonem a Martinsburgiem siedem obiektów, opisywanych różnie jako światła, które poruszały się bardzo szybko w górę, w dół i w poziomie, a także zawisały w miejscu; SP610 widział, jak jeden leciał z nim od okolic Herndon i towarzyszył mu do czterech mil przed przyziemieniem. Potwierdziły to radary wieży i centrum.

Headquarters USAF przekazało tego samego dnia zgłoszenie Barnesa: „WASHINGTON CENTER RADAR SUBSTANTIATED ELECTRONICALLY THAT OBJECT WAS FOLLOWING AS PILOT OBSERVED.” (radar centrum Washington potwierdził elektronicznie, że obiekt leciał za samolotem, tak jak to widział pilot; obraz 47). Raport starszego kontrolera opisuje koniec nocy: „At about 0530E Controller Ritchey reported seeing 10 targets in the vicinity of ADW which was confirmed by the other man in radar and I went in and counted 7 or 8 in scattered positions which indicated a very rapid movement if they were the same ones seen near ADW.” (około 0530E kontroler Ritchey zgłosił 10 celów w pobliżu ADW, co potwierdził drugi człowiek przy radarze; poszedłem i naliczyłem 7 albo 8 w rozproszonych miejscach, co wskazywało na bardzo szybki ruch, jeśli to były te same cele co przy ADW; obraz 85). Mówi też: „It would be extremely difficult to write this so that it is in a logical sequence due to the confusion that seems to have existed throughout the whole affair.” (bardzo trudno byłoby to opisać w logicznym porządku z powodu zamieszania, które najwyraźniej panowało przez całą tę sprawę; obraz 85).

W Andrews AFB oficer kontroli podejścia, kpt. Harold C. May, napisał, że gdy Washington Center zadzwoniło po raz pierwszy, „Nothing appeared on our radar scopes” (na naszych ekranach radarowych nic się nie pojawiło); o świetle obserwowanym około 0200 uznał: „I believe the unidentified object was a star.” (sądzę, że niezidentyfikowany obiekt był gwiazdą). Około 0415 EST, zapytany o cel trzy mile na północ od Riverdale, stwierdził, że „there was definitely a motionless target at the place Washington Center had indicated” (w miejscu wskazanym przez Washington Center był na pewno nieruchomy cel); utrzymywał się 25 do 30 sekund i zniknął (obraz 68). Raport wywiadowczy z Andrews: „The visual sightings are not consistent in that several reports state that objects were believed to be stars. The only positive report is the targets on the radar scope.” (obserwacje wzrokowe nie są spójne, bo w kilku zgłoszeniach uznano obiekty za gwiazdy; jedynym pewnym zgłoszeniem są cele na ekranie radaru; obraz 118). List z 1 września 1961 r. w teczce ujmuje to krócej: „According to the controller and later confirmed by Air Force sources, Andrews AFB radar operators were unable to pick up these images on their radars.” (według kontrolera, co później potwierdziły źródła w lotnictwie, operatorzy radaru w Andrews AFB nie zdołali uchwycić tych obrazów na swoich radarach; obraz 87).

Kpt. Casey Pierman z Capital Airlines wystartował wczesnym rankiem, a centrum poprosiło go o wypatrywanie obiektów. Widział kilka szybkich niebieskawobiałych świateł. Gdy centrum powiedziało mu, że obiekty są na godzinie dziesiątej, „pilot stated he plainly observed a DC-4 type aircraft at ten (10) o’clock level proceeding in the opposite direction” (pilot oświadczył, że wyraźnie widział na godzinie dziesiątej, na tej samej wysokości, samolot typu DC-4 lecący w przeciwnym kierunku; Tenth Air Force, obraz 137).

Myśliwce. Teczka przeczy sama sobie. Depesza z Andrews: „NO ACFT WERE SCRAMBLED, HOWEVER [redacted] WAS NOTIFIED BY WASH ARTC” (nie poderwano żadnego samolotu, jednak ARTC Washington powiadomiło [zaczernione]; obraz 48). Raport 52-1: „Washington Tower also heard conversation between ‚Gas Bag 17’ and Andrews (jet intercept). He reported over Andrews Air Base at 0300 EST at 21,000 feet, said he was low on fuel and was returning to his base.” (wieża Washington słyszała też rozmowę między Gas Bag 17 a Andrews, przechwytywanie przez odrzutowiec; zgłosił się nad bazą Andrews o 0300 EST na wysokości 21 000 stóp, powiedział, że kończy mu się paliwo i wraca do bazy; obraz 152). Raport CAA podaje, że „more information was needed to order an intercept” (do zarządzenia przechwycenia potrzeba było więcej informacji; obraz 84).

26/27 lipca

Raport mjr. Fourneta i por. Holcomba, którzy tej nocy pojechali do centrum (obrazy 127–130), zaczyna się tak: „Varying numbers (up to 12 simultaneously) of u/i targets on ARTC radar scope. Termed by CAA personnel as ‚generally, solid returns’, similar to a/c return except slower.” (zmienna liczba, do 12 jednocześnie, niezidentyfikowanych celów na ekranie radaru ARTC; personel CAA określał je jako na ogół wyraźne echa, podobne do ech samolotów, tylko wolniejsze). Załoga radaru wieży „reports only one target positively u/i” (zgłasza tylko jeden cel na pewno niezidentyfikowany; obraz 127). Radarami były „VG-2 radar (ARTC) and ASR-1 radar (Tower)” (radar VG-2 centrum ARTC i radar ASR-1 wieży; obraz 128).

Tym razem myśliwce wystartowały: „2 F-94’s were scrambled from Newcastle at 2300 EDT. ARTC controlled F-94’s after arrival in area and vectored them to targets with generally negative results” (o 2300 EDT poderwano z Newcastle dwa F-94; po przybyciu w rejon ARTC kierowało nimi i naprowadzało je na cele, na ogół bez skutku; obraz 128). Potem poleciała druga para. „Two flights of interceptors were dispatched from Newcastle, Del., but their official reports have not been received by this office” (z Newcastle w Delaware wysłano dwa klucze myśliwców przechwytujących, ale ich oficjalne raporty nie dotarły do tego biura; obraz 127). Dziennik centrum, prowadzony co do minuty, zapisuje noc od strony kontrolerów: „2146 NC 12 spotted 5 objects that were giving off a glow of light from orange to white - altitude 2200 feet.” (2146: NC 12 zauważył pięć obiektów świecących od pomarańczowego do białego, wysokość 2200 stóp; obraz 261). Dziennik jest oznaczony jako prowadzony w czasie wschodnim standardowym, godzinę za EDT z raportu; tę samą obserwację z NC-12 raport podaje o 2246 EDT (obraz 128; nasze odczytanie zgodnych wpisów).

Holcomb sam patrzył na ekrany i zgłosił „7 good, solid targets” (siedem dobrych, wyraźnych celów). Sprawdził w stacji meteorologicznej lotniska, że była „a slight temperature inversion (about 1°) from the surface to about 1000’. However, he felt that the scope targets at that time were not the result of this inversion and so advised the Command Post with the suggestion that a second intercept flight be requested.” (słaba inwersja temperatury, około 1°, od powierzchni do około 1000 stóp; uznał jednak, że cele na ekranie nie były wtedy jej skutkiem, i tak poinformował stanowisko dowodzenia, sugerując, by poprosić o drugi lot przechwytujący; obraz 128). Później w nocy „many dim and unstable targets (assumed due to temperature inversion) were observed” (obserwowano wiele słabych i niestabilnych celów, które uznano za skutek inwersji; obraz 128). Raport dodaje, że według załogi centrum cele pojawiały się już wcześniej, „but never before had they appeared in such quantities over such a prolonged period and with such definition as was experienced on the nights of 19/20 and 26/27 July 52” (ale nigdy wcześniej nie było ich tyle, tak długo i tak wyraźnych jak w noce 19/20 i 26/27 lipca 1952 r.; obraz 130).

Raport wywiadowczy z Andrews o 26 lipca: „Targets seen on the radar scope are the only positive reports.” (jedynymi pewnymi zgłoszeniami są cele widziane na ekranie radaru). Jego ocena, wpisana odręcznie: „Unk” (nieznane; obraz 198).

Liczba około 7000 mil na godzinę

Ta liczba wywodzi się z jednego śladu jednej nocy. Raport 52-1 z Headquarters Command, którego źródłem są według raportu „Control Tower Operators” (operatorzy wieży kontrolnej; obraz 150), mówi o nocy 19/20 lipca: „The targets remained on the radar scope until 0030 EST during this time one (1) target left a trace from West of Andrews to Riverdale a distance of seven (7) miles in four (4) seconds.” (cele pozostawały na ekranie do 0030 EST; w tym czasie jeden cel zostawił ślad od punktu na zachód od Andrews do Riverdale, na odcinku siedmiu mil w cztery sekundy; obraz 152).

• Siedem mil w cztery sekundy to 6300 mil na godzinę; to nasze wyliczenie, nie raportu.
• Na obrazie 152 ktoś dopisał przy tym zdaniu odręcznie „(7300 mph)”. Inny maszynopis tej samej strony, obraz 98, takiego dopisku nie ma.
• Niedatowane podsumowanie podaje, że obiekty „reported to have speeds on the order of 7500 miles per hour” (według zgłoszeń osiągały prędkości rzędu 7500 mil na godzinę; obraz 120), a odpowiedź lotnictwa na list z listopada 1961 r. to powtarza (obrazy 77–79).
• Raport opisuje jeden ślad, a nie serię odczytów mierzonych jeden po drugim. O innych celach z tej nocy starszy kontroler CAA napisał, że „indicated a very rapid movement if they were the same ones” (wskazywały na bardzo szybki ruch, jeśli to były te same cele; obraz 85).
• Cele, które sprawdzał razem z Nugentem, poruszały się z prędkością „about 100 to 130mph” (około 100 do 130 mil na godzinę; obraz 84).
• W aktach Blue Book nie ma danych pogodowych z tej nocy.

Konferencja prasowa 29 lipca

Protokół ma nagłówek „MINUTES OF PRESS CONFERENCE HELD BY MAJOR GENERAL JOHN A. SAMFORD DIRECTOR OF INTELLIGENCE, U. S. AIR FORCE” (protokół konferencji prasowej gen. mjr. Johna A. Samforda, szefa wywiadu lotnictwa USA) i „29 JULY 1952 - 4:00 p. m. - Room 3E-869, The Pentagon” (29 lipca 1952, godz. 16:00, sala 3E-869, Pentagon); z Samfordem byli gen. mjr Roger M. Ramey, szef operacji, oraz czterej oficerowie i pracownicy Air Technical Intelligence Center (obraz 2).

Zapytany, czy myśliwce coś zobaczyły na swoich radarach, Ramey odpowiedział, że nie było obserwacji radarowych z powietrza (obraz 7), i dodał: „In one instance, they reported locking on to an object. It is pretty clear from the discussion of the pattern of two airplanes that went out that one of them was locked on to the other one.” (w jednym przypadku zgłosili namierzenie obiektu; z omówienia toru dwóch samolotów, które wystartowały, dość jasno wynika, że jeden z nich namierzył drugi; obraz 8). Na pytanie, czy Andrews i National „actually got a triangulation on anything” (rzeczywiście cokolwiek wspólnie namierzyły), kpt. James odpowiedział: „You see, the records made and kept aren’t accurate enough to tie that in that close.” (widzi pan, prowadzone zapisy nie są dość dokładne, by to tak ściśle powiązać; obraz 12). O inwersji Samford powiedział: „So the gamble as to whether that is the cause or not is about a fifty-fifty proposition.” (więc szansa, że to jest przyczyna albo nie, wynosi mniej więcej pół na pół). James przyznał, że wpływ inwersji na fale radarowe „is fairly well established” (jest dość dobrze ustalony), i dodał: „We don’t have sufficient information to say definitely that that was the cause.” (nie mamy dość informacji, by stwierdzić na pewno, że to ona była przyczyną; obraz 16).

Poza lotnictwem

FBI. 29 lipca 1952 r. biuro terenowe w Waszyngtonie zameldowało dyrektorowi, że dzień wcześniej na naradzie oficer Office of Special Investigations z Bolling powiedział, że jego biuro dostało zgłoszenia o obiektach w powietrzu „over the prior weekend” (w miniony weekend), i że „the Air Force is greatly concerned about this matter of aerial objects” (lotnictwo jest bardzo zaniepokojone sprawą obiektów w powietrzu; teczka FBI 62-HQ-83894, Section 6, s. 190). Notatka z tego samego dnia dla A. H. Belmonta podaje jako swój cel: „To advise at the present time the Air Force has failed to arrive at any satisfactory conclusion in its research regarding numerous reports of flying saucers and flying discs sighted throughout the United States.” (poinformować, że na razie lotnictwo nie doszło do żadnego zadowalającego wniosku w badaniu licznych zgłoszeń o latających spodkach i dyskach widzianych w całych Stanach Zjednoczonych; s. 196). Zapisuje odprawę z wywiadu lotnictwa: spodki „are most frequently observed in areas where there is heavy air traffic, such as Washington, D.C., and New York City” (najczęściej obserwuje się tam, gdzie jest duży ruch lotniczy, na przykład w Waszyngtonie i Nowym Jorku); zgłoszenia pilotów, „for which there is additional corroboration, such as recording by radar or sighting from the ground” (potwierdzone dodatkowo, na przykład zapisem radaru albo obserwacją z ziemi), stanowiły „two or three per cent” (dwa albo trzy procent) wszystkich i „never been satisfactorily explained” (nigdy nie zostały zadowalająco wyjaśnione; s. 198); „when the pilot in the jet approaches the object it invariably fades from view.” (gdy pilot odrzutowca zbliża się do obiektu, ten zawsze znika z oczu; s. 199).

Departament Stanu. Notatka z 28 lipca 1952 r., podpisana „F.H.”, przytacza odpowiedź generała Samforda na zapytanie: sprawa latających spodków „is still a complete enigma” (to wciąż zupełna zagadka), a „credible observers are reporting the incredible.” (wiarygodni obserwatorzy zgłaszają rzeczy niewiarygodne). Dalej: „The radar observation may have elements of ‚electronic fluke,’ but is sufficiently tied in with pilot observation so that it cannot be attributed entirely to this.” (obserwacja radarowa może mieć w sobie coś z elektronicznego przypadku, ale jest na tyle powiązana z obserwacjami pilotów, że nie da się jej w całości tak wytłumaczyć). Notatka nie wymienia ani Waszyngtonu, ani żadnej daty obserwacji; z falą łączy ją tylko jej własna data (nasze odczytanie).

CIA. Panel naukowców obradował 14–17 stycznia 1953 r. (CIA-UAP-002, s. PDF 10); zwołano go, jak pisze sekretarz Intelligence Advisory Committee w liście z 13 marca 1953 r., „at the direction of General Smith, following the recommendation of the Intelligence Advisory Committee” (na polecenie generała Smitha, zgodnie z zaleceniem Intelligence Advisory Committee; s. PDF 5). Jego raport wymienia „Washington, D. C. area (19 July 1952)” (rejon Waszyngtonu, 19 lipca 1952) wśród „case histories of significant sightings discussed in detail” (omówionych szczegółowo przypadków ważnych obserwacji; s. PDF 17) i stwierdza: „It was the Panel’s opinion that some of the Air Force concern over U.F.O.’s (notwithstanding Air Defense Command anxiety over fast radar tracks) was probably caused by public pressure.” (panel uznał, że część zaniepokojenia lotnictwa sprawą UFO, niezależnie od obaw Air Defense Command związanych z szybkimi śladami radarowymi, wynikała prawdopodobnie z presji opinii publicznej; s. PDF 19). Tym, co panel zalecił, zajmuje się twierdzenie „CIA nakazała ukrywanie prawdy o UFO”.

Co akta mówią o własnej etykiecie

Indeks Blue Book prowadzi te noce pod kilkoma etykietami:

• „HOAX”. Wśród dodatkowych zgłoszeń, z których nie zrobiono spraw: „1551 20 Washington, D. C. & Vicinity Message Other (HOAX)” (1551, 20 lipca, Waszyngton i okolice, wiadomość, inne: mistyfikacja; NAID 28921348, obraz 63). Samej wiadomości 1551 nie znaleźliśmy.
• „UNIDENTIFIED”. Wykaz obserwacji z 25–26 lipca podaje „Washington, D. C. (FOLDER)” (teczka Waszyngton) jako „Multiple UNIDENTIFIED” (wiele, niezidentyfikowane) i „Andrews AFB, Washington, D.C. (FOLDER)” (teczka Andrews AFB) jako „UNIDENTIFIED” (obraz 66).
• „UNKNOWN” i „ASTRO”. Wykaz „WASHINGTON D.C. AND SURROUNDING AREA NOV/DEC 49/JULY 52” podaje teczkę 1649, „19 Washington D.C.”, bez oceny; teczkę 1651, „20-26 Washington D.C. Pilots” (20–26 lipca, piloci), z oceną „ASTRO” (astronomiczne); i teczkę 1661, „26 Washington D.C. Civ/Mil” (26 lipca, cywile i wojskowi), z oceną „UNKNOWN” (nieznane). Wymienia też „Weather Bureau Charts - K243.6012-1 (July 1952)” (karty Weather Bureau z lipca 1952 r.; obraz 67).

Raport z Andrews AFB o 26 lipca ma ocenę „Unk” (nieznane; NAID 28945857, obraz 198).

Niedatowane podsumowanie, które wymienia Foreign Technology Division (obraz 120):

„Unfortunately the only day for which weather data was obtained was for 26 July 1952. The data on this day showed that there was a temperature inversion at 800 feet and at 4000 feet.”

„The FTD conclusion is that the radar and visual sightings on 26 July 1952 were due to the mirage effects created by a double inversion. It is also concluded that since the circumstances of 19/20 and 27 July 1952 parallel to those of 26 July 1952, that similar conditions existed and that the sightings were due to the same cause.”

Czyli: niestety dane pogodowe uzyskano tylko dla 26 lipca 1952 r.; wykazały one inwersję temperatury na wysokości 800 i 4000 stóp. Wniosek FTD jest taki, że obserwacje radarowe i wzrokowe z 26 lipca 1952 r. były skutkiem zjawisk mirażowych wywołanych podwójną inwersją. Uznano też, że skoro okoliczności z 19/20 i 27 lipca 1952 r. były analogiczne do tych z 26 lipca, panowały podobne warunki, a obserwacje miały tę samą przyczynę.

To, co akta mówią o tych etykietach, zależy od nocy.

26/27 lipca. Wniosek opiera się na sondażach z tej nocy. Libbert, który w sierpniu 1952 r. odczytał je jako „slight temperature inversions at 800 feet and at 4,000 feet altitude” (słabe inwersje temperatury na wysokości 800 i 4000 stóp; obraz 61), podał propagację tylko jako „a plausible explanation as to the possible cause” (prawdopodobne wyjaśnienie możliwej przyczyny) i zaczął tak: „A study of the various reports regarding the subject radar sightings do not allow a positive and final explanation to be made. This is a characteristic of practically all radar reports of unidentified and/or unconventional targets. As usual, the factual and scientific data necessary for analysis is not available.” (analiza różnych zgłoszeń o tych obserwacjach radarowych nie pozwala na pewne i ostateczne wyjaśnienie; tak jest w praktycznie wszystkich zgłoszeniach radarowych o celach niezidentyfikowanych lub niekonwencjonalnych; jak zwykle brakuje danych faktycznych i naukowych potrzebnych do analizy; obraz 51). Holcomb, który tej nocy patrzył na ekrany, uznał, że cele „were not the result of this inversion” (nie były skutkiem tej inwersji; obraz 128).

19/20 lipca. Akta Blue Book nie mają z tej nocy danych pogodowych: „Weather data is available during the time of subject radar sighting for the 26th only.” (dane pogodowe z czasu obserwacji radarowych są dostępne tylko dla 26 lipca; obraz 61). Etykietę podsumowania przeniesiono na tę noc przez analogię, bo okoliczności były „parallel” (analogiczne) do tych z 26 lipca (obraz 120).

W 1960 r. karta obiegowa streściła to jako „Anomalous radar returns caused by temperature inversions” (anomalne echa radarowe wywołane inwersjami temperatury; obraz 63).

Raport Condona, 1968

Gordon Thayer omówił obie noce w rozdziale raportu o analizach radarowych i optycznych, korzystając z sondaży z Silver Hill w Marylandzie. O profilu z 19 lipca z godziny 2200 napisał, że „A number of significant levels are missing from this profile” (w tym profilu brakuje wielu istotnych poziomów), i zauważył, że obserwacje radarowe przyszły później, „between 2340 LST and 0540 LST (July 20)” (między 2340 a 0540 czasu lokalnego, 20 lipca). Uznał, że ślady radarowe były „generally not correlated with each other, with airborne radar/visual observations, or with ground visual reports, except in a very general way, e.g., a star sighted on the azimuth supplied by the radar track.” (na ogół nie zgadzały się ze sobą, z obserwacjami radarowymi i wzrokowymi z powietrza ani z obserwacjami z ziemi, poza bardzo ogólnym sensem, na przykład gwiazdą dostrzeżoną w azymucie podanym przez ślad radarowy). Jego trzy wnioski:

„The atmospheric conditions during the period 19-20 and 25-27 July, 1952, in the Washington, D. C., area, were conducive to anomalous propagation of radar signals;”

„The unidentified radar returns obtained during these incidents were most likely the result of anomalous propagation (AP);”

„The visual objects were, with one or two possible exceptions, identifiable as most probably meteors and scintillating stars.”

Czyli: warunki atmosferyczne w rejonie Waszyngtonu 19–20 i 25–27 lipca 1952 r. sprzyjały anomalnej propagacji sygnałów radarowych; niezidentyfikowane echa radarowe z tych zdarzeń były najpewniej skutkiem anomalnej propagacji; obiekty widziane wzrokowo dawały się, z jednym albo dwoma możliwymi wyjątkami, zidentyfikować najprawdopodobniej jako meteory i migoczące gwiazdy.

Gdzie to było

Znacznik to punkt OpenStreetMap dla lotniska Washington National (relacja 9313825, 38,8513° N, 77,0397° W), zaokrąglony do 38,85° N, 77,04° W. Stały tam oba radary, które śledziły cele: „Radar located at Washington National Airport, Washington, D. C. (Alexandria, Va.)” (radar na lotnisku Washington National w Waszyngtonie, Alexandria w Wirginii; obraz 128). Cele zgłaszano nad Andrews AFB, nad Riverdale i nad miastem, a piloci widzieli światła między Waszyngtonem a Martinsburgiem i w okolicy Herndon (obrazy 47, 84). Znacznik wskazuje radary, a nie położenie któregokolwiek celu.

Dlaczego taka ocena

Świadkowie: 4. Kontrolerzy CAA, operatorzy radaru na wieży, obsługa w Andrews AFB, piloci linii lotniczych, a w nocy 26/27 lipca dwaj oficerowie wywiadu przy ekranach; każdy wymieniony z nazwiska albo przypisany w aktach do jednostki. Nie 5: raport z Andrews nazywa obserwacje wzrokowe „not consistent” (niespójnymi; obraz 118), piloci mówią w aktach tylko przez raporty innych, a własne raporty załóg myśliwców nigdy nie dotarły (obraz 127).

Radar: 3. Dwa radary na lotnisku National śledziły cele godzinami w obie noce, a operatorzy sprawdzali sprzęt; dziennik centrum z nocy 26/27 lipca podaje czas co do minuty. Nie więcej: w teczce nie ma zdjęcia ekranu, radar w Andrews przez pierwszą godzinę nocy 19/20 lipca nic nie wykrył, a analitycy z 1952 r. uznali propagację za prawdopodobną przyczynę.

Optyka: 0. W teczce nie ma zdjęcia ani filmu celów; oficer Tenth Air Force mógł tylko napisać, że „there is a possibility that scope photographs were made providing the equipment was available” (możliwe, że zrobiono zdjęcia ekranu, o ile był odpowiedni sprzęt; obraz 138).

Ślad fizyczny: 0. Brak.

Wielokanałowość: 4. Dwa radary, światła zgłaszane przez pilotów i obserwatorów naziemnych oraz poderwane myśliwce. Nie 5: w nocy 19/20 lipca zgadzały się tylko dwa radary na lotnisku National, a radar i światła są powiązane na poziomie czasu i miejsca, nie echo po echu.

Dokumentacja: 5. Raport CAA, dziennik centrum, dwa raporty z Andrews, raport 52-1, raport o nocy 26/27 lipca, analizę Libberta, indeks, protokół konferencji prasowej oraz dokumenty FBI, Departamentu Stanu i CIA da się otworzyć.

Anomalność: 3. Cele, które operatorzy uznali za wyraźne, a Holcomb nie przypisał inwersji, oraz światła, które dotrzymywały kroku samolotom. Jedyna duża prędkość w teczce opiera się na jednym śladzie, a większość celów poruszała się z prędkością 100 do 130 mil na godzinę.

Dane dzisiaj: 2. Brak zdjęć ekranów, brak danych pogodowych z nocy 19/20 lipca w aktach Blue Book, brak raportów załóg myśliwców i czterdziestu klatek rolki.

Ocena łączna wynosi 2,6: klasa C, istotne luki.

Co by to rozstrzygnęło

• Własne raporty załóg F-94 z nocy 26/27 lipca, które „have not been received by this office” (nie dotarły do tego biura; obraz 127).
• Zdjęcia ekranów, jeśli powstały (obraz 138).
• Dane pogodowe z nocy 19/20 lipca: w aktach Blue Book ich nie ma, a profil z Silver Hill, z którego korzystał Thayer, pochodzi z godziny 2200, sprzed pojawienia się celów, i brakuje w nim poziomów.
• Karta Project 10073 dla którejkolwiek z nocy; w tych jednostkach żadnej nie znaleźliśmy.
• Klatki 1119–1158 rolki 12, których brakuje między obrazami 44 i 45.
• Daty pięciu kart Weather Bureau (obrazy 40–44).