RB-47H nad Zatoką Meksykańską

Załoga samolotu rozpoznania elektronicznego RB-47H raportowała jednoczesną korelację: sygnał na pasywnych odbiornikach ELINT, obserwację wzrokową jasnego światła oraz zgłoszenia śladu przez naziemną stację radarową — utrzymywaną przez znaczną część długiego przelotu.

Konieczna korekta popularnej wersji

RB-47 jest w literaturze przedstawiany jako przypadek „trzech niezależnych radarów”. To jest nieprawda i ma znaczenie.

Wyposażenie pokładowe RB-47H to system ELINT / namierzania kierunkowego — pasywny odbiornik cudzych emisji radiolokacyjnych, a nie radar wykrywający odbicia od obiektów. Oznacza to, że:

system podawał kierunek i charakterystykę sygnału,
system nie mierzył odległości,
a więc z danych pokładowych nie da się odtworzyć trajektorii ani prędkości celu.

Bez odległości nie ma prędkości. To zdanie jest osią całej tej bazy i tutaj widać je najostrzej.

Co pozostaje mocne

Mimo tej korekty przypadek pozostaje w pierwszej klasie, ponieważ mamy trzy różne rodzaje kanałów: pasywny sygnał elektromagnetyczny, obserwację wzrokową i zgłoszenia naziemne. Operator Frank McClure opisywał sygnał ~2,8 GHz, którego namiar zmieniał się względem samolotu w sposób nieprzystający do stacjonarnego nadajnika naziemnego. Pilot Lewis Chase niezależnie opisywał intensywne biało-niebieskie światło.

To jest dokładnie ten typ korelacji, którego pojedyncza pomyłka nie generuje łatwo.

Czego zabrakło i zabraknie

Nie istnieje kompletny, zsynchronizowany czasowo zestaw: taśmy ELINT + logi stacji naziemnych + pozycje samolotu w każdej minucie. Rekonstrukcja chronologii opiera się w dużej mierze na przesłuchaniach przeprowadzonych dekadę po zdarzeniu. To poważnie ogranicza to, co można dziś twierdzić z pewnością.