Akta / aguadilla-2013
Aguadilla
Najsłynniejsze nagranie „transmedium" i rekonstrukcja 3D, która je rozłożyła
Nagranie w podczerwieni z samolotu straży granicznej pokazuje obiekt lecący nad terenem, wchodzący do oceanu, wychodzący z niego i rozdzielający się na dwa. Przez lata było przedstawiane jako najlepszy dowód na obiekty poruszające się między ośrodkami.
Oficjalne stanowisko
AARO przeprowadziło rekonstrukcję trajektorii 3D. Ustalono z wysoką pewnością, że obiekty nie wchodziły do wody i nie rozdzielały się, a poruszały się z prędkością zbliżoną do prędkości wiatru; z umiarkowaną pewnością zidentyfikowano je jako parę lampionów.
Hipotezy alternatywne
- Dwa lampiony (sky lanterns) niesione wiatrem, wyjaśnienie zgodne z prędkością, trajektorią i sygnaturą termiczną.
Dlaczego to najważniejszy „rozwiązany” przypadek współczesny
Aguadilla jest w bazie jako eksponat metodologiczny numer jeden.
To, co widz widzi na nagraniu, jest jednoznaczne: obiekt leci, nurkuje w ocean, wynurza się, rozdziela na dwa. Trudno o bardziej przekonujący materiał wizualny.
Wszystkie te cztery obserwacje okazały się artefaktami geometrii patrzenia:
- „wejście do wody”, obiekt przechodzący za linią brzegową widzianą z góry pod małym kątem,
- „rozdzielenie”, dwa obiekty od początku, chwilowo nierozróżnialne przy niskiej rozdzielczości sensora,
- „ogromna prędkość”, złudzenie wynikające z ruchu samolotu obserwującego, nie z ruchu celu.
Prędkość rzeczywista: rzędu prędkości wiatru.
Co z tego wynika dla całej reszty korpusu
Nagranie z kamery nie jest trajektorią. Nagranie z kamery jest rzutem trajektorii na płaszczyznę obserwacji z ruchomej platformy o nieznanej odległości do celu.
Zanim jakiekolwiek nagranie UAP zostanie nazwane niezwykłym, trzeba przeprowadzić dokładnie tę analizę, którą AARO przeprowadziło tutaj. Robi to bardzo niewiele osób i to jest największa pojedyncza słabość publicznej dyskusji o UAP.
← Wszystkie akta